Rozdział 36

Oczami Libby

            Mówiłam już że nienawidzę poniedziałków. Nie ? To powiem NIENAWIDZĘ PONIEDZIAŁKÓW   ! Ale pewnie można pomyśleć co może być tak strasznego w życiu dziewczyny z prestiżowej szkoły, która może sobie pozwolić na wszystko za pieniądze rodziców. A jednak wyobraźcie sobie poniedziałki są straszne dla każdego. Może się wydawać że to tylko dzień w szkole i nie ma co się przejmować, ale zajęcia baletu są tak wyczerpujące że mam wrażenie że tracę do nich zainteresowanie. Siedziałam właśnie przy barze i czekałam na swoje zamówienie. Przez okno widziałam jak Niall i Scarlett gawędzą sobie w najlepsze, a ja musze tu być sama jak palec. Wyjęłam telefon i przejrzałam facebooka.

- Proszę to Twoje zamówienie. – spojrzałam znad telefonu na dziewczynę mniej więcej w moim wieku. Wzięłam paragon i zapłaciłam zostawiając napiwek. Zabrałam papierowe torby i ruszyłam w kierunku auta.

- Jedźmy już musze się jeszcze zdążyć wyszykować. – powiedziałam wsiadając i zapinając pas.

- Dopiero wsiadłaś daj mi auto odpalić. – powiedział rozbawiony Niall.

- Nie wiesz, że Liv musi wyglądać jak bogini, a może właśnie dziś spotka miłość swojego życia. – zaśmiała się Scar.

- Heloł nigdy nie wiesz kogo spotkasz zawsze trzeba wyglądać zjawiskowo. A co jeśli to właśnie dziś dane mi będzie spotkać Channinga Tatuma ? – uśmiechnęłam się szeroko i sięgnęłam po telefon.

„Widzimy się o 18 ?” – wysłałam smsa do Harry’ego.

„Nie mogę się doczekać, aż Cię zobaczę.” – uśmiech sam pojawił mi się na buzi widząc treść smsa.

- Liv dobrze się czujesz ? – przyjaciółka patrzyła na mnie podejrzliwie.

- O co Ci chodzi ? – zapytałam.

- Cieszysz się do tego telefonu jak głupi do sera. – powiedziała.

- Wiesz to na myśl o Channingu bez koszulki. – odpowiedziałam i schowałam telefon do torebki.

- No jest na czym zawiesić oko. – uśmiechnęła się i wróciła wzrokiem na drogę. Za to mina która pojawiła się na twarzy Nialla mówiła sama za siebie. Ktoś tu jest zazdrosny ahh jak uroczo. Po około 40 minutach biliśmy już na naszym podjeździe. Zabraliśmy torby i weszliśmy do domu. Zostawiłam jedzenie w kuchni, a Niall i Scar poszli do salonu. Nałożyłam karmy dla kota i poszłam do łazienki. Szybko wzięłam prysznic i umyłam głowę. Zmyłam makijaż, a raczej jego pozostałości, nasmarowałam buzię kremem i owinięta ręcznikiem wróciłam do swojej sypialni. Z dołu można było

już usłyszeć cichą muzykę i rozmowy chłopaków. Dziewczyny pewnie dalej się szykują. Usiadłam na łóżku i zaczęłam suszyć włosy. Gdy były już suche zabrałam się za makijaż. Ubrałam się szybko we wcześniej naszykowane ciuchy, założyłam szpilki i pokierowałam się na dół. Stanęłam w połowie schodów i rozejrzałam się po salonie. Przy barku ujrzałam An która w przeciągu kilkunastu sekund wypiła 5 shotów jeden za drugim. Czym prędzej do niej podeszłam.

- Andrea wszystko dobrze ? – zapytałam przyjaciółkę.

- Moja matka i terapeutka myślą że mam romans z własnym bratem. Nie nic nie jest dobrze Liv. – powiedziała na jednym wydechu i wypiła kolejnego shota.

- Że niby Ty i Jace razem ?! – na samą myśl o tym pojawił mi się grymas na twarzy.

- Muszę się napić żeby o tym nie myśleć. – kolejny shot zniknął z blatu.

- Aż nie wiem co powiedzieć. Wypijmy razem muszę wymazać obraz Ciebie i Twojego brata z głowy. – zrobiłam nam po drinku i wypiłyśmy go na raz. Nim się obejrzałam miałam szklankę znów pełną od alkoholu. Rozejrzałam się ponownie po pokoju szukając wzrokiem tej jednej osoby. Spojrzenie zatrzymałam na drzwiach w których pojawił się On. Eleganckie spodnie, nonszalancko rozpięta koszula i nowe buty które sama pomogłam mu wybrać. Ręką zaczesał włosy które niesfornie opadły mu na czoło i wtedy nasze spojrzenia się spotkały. Wypiłam drinka do dna i ruszyłam pewnym krokiem w jego kierunku. Na drodze jednak stanęła mi Sasha.

- Hej piękna. – przytuliła mnie mocno.

- Hej Sas. – odwzajemniłam gest i spojrzałam na przyjaciółkę.

- Jak ja się za Tobą stęskniłam. – powiedziała już wcięta.

- Wybacz że wstawiłam się tak bez Ciebie, ale zanim Ty się wyszykujesz no gorzej niż baba … a nie czekaj jesteś babą i ja też to nie wiem … Liv dlaczego wirujesz ? – patrzyła na mnie, a po chwili jej nogi się ugięły. Złapałam ją i przełożyłam sobie jej rękę przez ramię.

- Sasha uwielbiam Cię pijaną, ale może usiądź tu napij się wody i odpocznij chwilę co? – pomogłam jej usiąść na kanapie i podałam butelkę wody.

- Posiedź tu trochę proszę zaraz do Ciebie wrócę przyniosę Ci lodu otrzeźwiejesz. – zlustrowałam wzrokiem nasz salon lecz tym razem nie wypatrzyłam chłopaka więc ruszyłam do kuchni. Wzięłam kilka kostek lodu i poczułam czyjeś dłonie na swoich biodrach. Obróciłam się szybko w wyniku czego miska z lodem upadła na ziemię.

- Pięknie wyglądasz. – powiedział chłopak wciąż trzymając mnie w pasie.

- Harry cholera czy Ty chcesz żebym dostała zawału ! – krzyknęłam.

- No wybacz, ale tylko tu puki co jesteśmy sami. – szepnął i dał mi buziaka.

- Muszę wracać do Sas. Zanieść jej lód, bo już z nią ciężko. – powiedziałam i zaczęłam zbierać lód z powrotem do miski.

- Liam już się nią zajął. – spojrzałam na chłopaka pytająco.

- Dał jej lód z barku jak Ty poszłaś do kuchni. A teraz siedzi z nią i pilnuje żeby zamiast wódy piła wodę. – wyjaśnił i pomógł mi sprzątać.

- Widzę że zadbałeś o to żeby mnie stąd nie wypuścić. – podeszłam do niego bliżej.

- Ale muszę Ci przypomnieć, że mamy dom pełen ludzi i prędzej czy później ktoś tu przyjdzie. – przyparłam go do szafki i stając na palcach tym razem ja obdarowałam go buziakiem po czym pokierowałam się w stronę salonu.

~*~

Godzina zbliżała się do 24, a w związku z tym że dziś poniedziałek ludzie pomału zaczęli się ulatniać. Dzisiaj nie wypiłam dużo, choć do końca trzeźwą nie mogę się nazwać. Przez cały wieczór skutecznie udawało mnie się unikać Zayan nie miałam ochoty słuchać jego tłumaczenia.

- Liv możesz mi pójść po buty na zmianę ? – zapytała An siedząc na stołku barowym i machając nogami jak dziecko na huśtawce była już nieźle wstawiona.

- Jasne które ? – zapytałam.

- Te czarne z ozdobnymi kamieniami co ostatnio pożyczyłaś ode mnie. – powiedziała. Pokierowałam się na górę do swojej sypialni. Weszłam i zaczęłam szukać butów w szafie.

- Czy możesz w końcu ze mną porozmawiać ? – usłyszałam głos Zayna i natychmiast się odwróciłam. Ze strachu poczułam jak serce podeszło mi do gardła.

- Ale my nie mamy o czym gadać. – zwróciłam się w stronę drzwi nawet na niego nie patrząc. Chciałam wyjść jednak stanął mi na drodze.

- Mamy. Było nam razem dobrze i skończyło się przez jedną pijacką noc ? – spojrzał na mnie przenikliwie.

- Pijacką noc ?! – zapytałam. – Uchlałeś się i zdradziłeś mnie z jakąś tlenioną lafiryndą i to nazywasz jedną pijacką nocą ?

- Nie zdradziłem Cię do niczego nie doszło. Odwiozła mnie gdy zobaczyła że próbuję sam wsiąść do auta i tyle nie byłem nawet wstanie się ruszyć, a co dopiero Cię zdradzić nigdy bym tego nie zrobił nie jestem taki. – powiedział patrząc mi prosto w oczy. Wiedziałam że mówi prawdę. Choć nie chciałam w to wierzyć. Momentalnie poczułam jak robi mi się gorąco. Usiadłam na łóżku i upiłam łyk drinka, który stał na szafce tuż obok.

- Przysięgam Ci że do niczego nie doszło przywiozła mnie chwilę przed tym jak Ty przyjechałaś wtedy do mnie. Błagam uwierz mi. – usiadł koło mnie i złapał mnie za dłoń.

- Spójrz na mnie proszę powiedz że mi wierzysz. – mówił, a ja czułam się jak najgorsza osoba na świecie. Oskarżyłam go o coś co sama zrobiłam.

- Wierzę Ci. – powiedziałam wstając i odchodząc na drugą stronę pokoju.

- Nawet nie wiesz jak się cieszę. Liv wierzę że może nam się udać, wierzę w nas. – podszedł i bez ostrzeżenia wpił się w moje usta.

- Liv. – usłyszałam głos Harry’ego w momencie, gdy odepchnęłam Zayna.

- O Harry .. właśnie się godzimy. – zaśmiał się mulat. Stałam jak wryta nie wiedziałam co mam zrobić.

- Właśnie widzę. – powiedział i spojrzał na mnie tak jakbym wbiła mu nóż w serce.

- Harry to nie tak .. – wykrztusiłam w końcu coś z siebie jednak to go nie zatrzymało. Wyszedł trzaskając drzwiami.

- O co chodzi ? – Zayn spojrzał na mnie zdziwiony.

- Przepraszam, ale to nie wyjdzie. Ja tak nie mogę wybacz. – powiedział i uciekłam z pokoju zostawiając Zayna w szoku. Zbiegłam na dół i rozejrzałam się za chłopakiem. Czułam jak mocno wali mi serce.

- I jak pogodziliście się w końcu ? Bo tak naprawdę nie potrzebowałam tych butów. Zayn nalegał na rozmowę musiałaś się dowiedzieć w końcu że do niczego nie doszło tamtej nocy. – An zaczęła się tłumaczyć, ja wciąż rozglądałam się za Harrym.

- Czekaj, czekaj … to było zaplanowane przez Ciebie ? – spojrzałam na przyjaciółkę, gdy dotarło do mnie w końcu co mówiła.

- Wybacz. – powiedziała jak gdyby nigdy nic. Odeszłam od niej bez słowa i pokierowałam się do chłopaków siedzących na kanapie.

- Gdzie jest Harry ? – zapytałam pospiesznie.

- Właśnie wyszedł przed chwilą jak poparzony. – odpowiedział Louis popijając kolejnego drinka. Poszłam szybko w stronę drzwi frontowych i wybiegłam z domu. Wyszłam poza teren naszej willi i zobaczyłam idącego w oddali chłopaka.

- Harry !! – krzyknęłam biegnąc za nim, ale nie reagował. Zdjęłam buty, aby szybciej biegnąc, ale chłopak przyspieszył. Po chwili dogoniłam go i stanęłam przed nim, żeby zatorować mu drogę.

- Odsuń się. – powiedział oschle nawet na mnie nie patrząc.

- Harry proszę daj mi wyjaśnić. – czułam jak do oczu napływają mi łzy.

- Proszę odsuń się. – powiedział próbując dalej iść, ale skutecznie mu to utrudniłam.

- Wysłuchaj mnie. To on mnie pocałował, powiedział że wtedy do niczego nie doszło. Chciał się pogodzić, chciał do mnie wrócić. – zaczęłam się tłumaczyć, a łzy spływały mi po policzkach. Wszystko przez emocje i alkohol płynący w moich żyłach.

- Gratulacje. – przerwał mi. - Powodzenia w związku, a teraz zejdź mi z drogi. – syknął i wymijając mnie zaczął się oddalać.

- Ale ja nie chce ! Ja chcę być z Tobą ! Nie mam siły już dłużej tego ukrywać ! – krzyknęłam. – Nie rozumiesz że to Ciebie kocham. – powiedziałam łamiącym głosem. Czułam dreszcze przechodzące przez całe moje ciało, a w głowie zaczęło mi się kręcić. Oparłam się o ogrodzenie i osunęłam na ziemie. Położyłam głowę na kolana i poczułam jak wszystko ze mnie wyszło wraz z moimi łzami. Poczułam czyjąś dłoń na ramieniu. Spojrzałam w górę i ujrzałam Harry’ego. Bez słowa pocałował mnie i przyciągnął w swoje ramiona.

- Przepraszam. – szepnął przytulając mnie. – Kocham Cię. – mówiąc to patrzył mi prosto w oczy. Czułam ciepło rozlewające się po moim sercu.

- To ja przepraszam. – powiedziałam.

- Ty dupku ! – usłyszałam krzyk Zayna. Nim się obejrzałam uderzył Harry’ego z pięści w twarz przez co chłopak upadł na chodnik.

- Zayn nie ! – krzyknęłam zasłaniając mu dojście do Harry’ego.

- Jak mogliście mi to zrobić !? – patrzył na mnie wściekły.

- To nie tak. Nie planowaliśmy tego. – spojrzałam na niego. Nie wiedziałam co mam mu powiedzieć. Nie chciałam żeby tak się dowiedział. Nie chciałam nikogo skrzywdzić.

- Możemy normalnie porozmawiać jak dorośli nie chcę więcej rękoczynów. Proszę. - Harry wstał, ale blokowałam im do siebie dostęp.

- Tu nie ma o czym rozmawiać nie widzisz. Brawo Harry tak jak kiedyś obiecałeś w końcu zemściłeś się za Kim i wykorzystałeś do tego naiwną Liv. – powiedział Zayn patrząc na nas z pogardą, odwrócił się na pięcie i odszedł.

- O czym on mówi? To prawda Harry ? To wszystko żeby odegrać się za Kimberly ? – spojrzałam na chłopaka.

- Nie Liv to nie tak. Przyznaję może na początku jak zobaczyłem że mu zależy tego chciałem, ale później poznałem Cię lepiej i to było coś prawdziwego. Mimo tych wszystkich zgryzot na początku to co jest między nami jest prawdziwe. – złapał mnie za dłoń, ale wyrwałam ją z jego uścisku.

- Nie wierze że dałam się na to nabrać. Wykorzystałeś mnie żeby odegrać się za coś co było kilka lat temu. Ale ze mnie idiotka.- stałam jak wryty w chodnik. Nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić.

- Nie jesteś idiotką nie mów tak. I wcale Cię nie wykorzystałem zakochałam się w Tobie. W Twoich humorkach, w Twoim uśmiechu, tym jak wyglądasz bez makijażu z rana i w wyrazie Twojej twarzy, gdy chcesz coś zrobić, a Ci nie wychodzi. Kocham w Tobie wszystko i nie chcę żebyś myślała że to tylko jakieś gierki. – gdy to mówił czułam to samo ciepło na sercu kiedy powiedział że mnie kocha.

- Proszę chodźmy do mnie. Nie chcę rozstawać się kiedy jesteś na mnie zła. Błagam. – zbliżył się do mnie.

- Pójdę lepiej do siebie. Chcę to przemyśleć Harry. – odwróciłam się i zaczęłam się oddalać. Czułam jak ściska mnie w żołądku. Walczyłam ze sobą, aby nie odwrócić się i do niego nie pobiec. Po kilku minutach dotarłam pod nasz dom, otworzyłam drzwi i weszłam do salonu, który o dziwo był posprzątany. Sięgnęłam butelkę wody i rzuciłam się na kanapę. Spojrzałam na swoją sukienkę była prawie cała brudna tak jak moje stopy na których brakowało moich ulubionych szpilek. Mówiłam że nienawidzę poniedziałków ? Jak widać wtorki też nie są wesołe. Czas najwyższy spać.

~*~

Siedzę właśnie w sali, ale myślami jestem wciąż na kanapie w salonie. Nie mam głowy by myśleć teraz o historii tańca, chce wrócić do domu ubrać coś wygodnego i wycisnąć wszystkie swoje emocje na sali treningowej. Niech te zajęcia skończą się chcę się stąd ulotnić. Jak na zawołanie uratował mnie dzwonek zakańczający moje dzisiejsze cierpienia w szkole. Zgarnęłam książkę z blatu do torebki i wyciągnęłam przy okazji kluczyki do auta. Z sali pokierowałam się do swojej szafki i wrzuciłam tam wszystkie książki i zeszyty oraz strój na jutrzejsze zajęcia. Zamknęłam swoje rzeczy i ruszyłam w stronę drzwi frontowych. Niedaleko nich zobaczyłam Harry’ego rozmawiającego z Liamem. Nasze spojrzenia spotkały się, a ja poczułam jak robi mi się gorąco. Odwróciłam wzrok i zagryzając wargę, aby się do niego nie odezwać czym prędzej wyszłam ze szkoły i poszłam do auta. Wsiadłam do swojego camaro i uderzyłam kilka razy w kierownice. Cholera czy ja nie mogę stworzyć normalnego związku ? Czy ja zawsze muszę wszystko wyolbrzymić i sobie dopowiadać. Co jest ze mną nie tak !

- Jedź. – spojrzałam na miejsce pasażera gdzie z nikąd pojawił się Liam.

- Przepraszam, ale czy Ty masz czelność rozkazywać mi w moim własnym aucie ? – spojrzałam na niego. Co za bezczelność.

- Liam przesuń się na tylne siedzenie chcemy wsiąść. – dopiero zauważyłam że obok auta stoi Louis i Niall.

- Wy sobie jaja robicie macie własne auta. Więc wynieście swoje łaskawe tyłki z mojego. – powiedziałam, ale jak widać mają gdzieś co mówię bo zapakowali mi się do środka i oczekiwali że ich gdzieś zawiozę.

- A teraz jedź wbijam w nawigacje miejsce docelowe. – Louis zaczął mi wymachiwać telefonem przed twarzą.

- Zrób tak jeszcze raz, a połamię Ci rękę. – spojrzałam na niego złowrogo.

- Chyba ktoś tu ma trudne dni. – zaśmiał się Niall.

- Jeszcze słowo, a pójdziecie z buta przysięgam. Więc znajcie moją łaskę. – odpaliłam auta i zaczęłam jechać jak wskazywała nawigacja. Jechaliśmy w ciszy słuchając muzyki.

- Wy sobie chyba kurwa żartujecie. – zatrzymałam się na podjeździe villi.

- Ale o co Ci chodzi Liv ? – zaczęli się chichrać.

- Dlaczego tu jesteśmy ? Zresztą nie ważne wysiadajcie, a ja jadę do domu. – wskazałam im drzwi.

- W zasadzie to Ty wysiadasz, a my sobie jedziemy. – powiedział Liam. Spojrzałam na nich i wybuchłam śmiechem.

- Wy tak poważnie ? Myślicie że oddam Wam moje ukochane autko. Chorzy jesteście nawet nie będziecie umieli go odpalić. A co dopiero nim pojechać.

- Hej księżniczko nie tylko Ty masz sportowe auto. Wiemy jak się je prowadzi. – zapewnił mnie Louis.

- Nie ma mowy że ja tu wysiądę i zostanę. – zapewniłam ich.

- A właśnie że wysiądziesz inaczej ukradnę Twój telefon i wrzucę screeny Twoich wiadomości do sieci, a wiemy jakie tam są wiadomości. – wyszczerzył się Louis.

- Nie odważysz się. – syknęłam.

- Sprawdź mnie. – zaśmiał się złowrogo i nim się obejrzałam chwycił mój telefon i wybiegł z auta. Wyskoczyłam tuż za nim, ale ciężko było go dogonić w obcasach. Podbiegł pod drzwi frontowe i wrzucił mój telefon przez otwór na listy.

- Cholera ! Uduszę Cię Tomlinson ! – krzyknęłam.

- Spoko, ale najpierw zajmij się telefonem. – biegiem wrócił do samochodu na miejsce kierowcy i odjechał jak gdyby nigdy nic. Z kim ja się zadaje.

- Ekhm. – usłyszałam za sobą odchrząknięcie i już wiedziałam kogo ujrzę jak tylko się obrócę.

- Harry masz chyba coś mojego. – spojrzałam w kierunku drzwi frontowych.

- Widzę że chłopcy wzięli w swoje ręce pogodzenie nas. – powiedział nieco speszony.

- Jak widać, ale nie mieli by co brać w swoje ręce gdyby ktoś się nie wypaplał. Hmm ciekawe kto to był. – zabrałam mu mój telefon i już chciałam się stamtąd ulotnić, lecz chłopak mnie zatrzymał.

- Zacznijmy od nowa. Z czystą kartą. – szepnął jakby z niepewnością. Poczułam dziwne mrowienie w żołądku. Odwróciłam się w stronę chłopaka i podeszłam do niego bliżej.

- Jestem Libby. Miło mi Cię poznać. – przedstawiłam się lekko rozbawiona tą sytuacją.

- A ja Harry Ciebie także miło po… - zanim zdążył dokończyć wpiłam się w jego usta.

- …znać. – dokończył.

- Chciałam już to wczoraj zrobić, ale musiałam pomyśleć. Zrozum poczułam się zdradzona Harry, ale nie mogę zmienić tego co do Ciebie czuję. – wyjaśniłam.

- Wiem Liv przepraszam Cie to naprawdę nie powinno się wczoraj tak potoczyć. Powinienem Cię zatrzymać i na spokojnie wyjaśnić.

- Może i lepiej że tego nie zrobiłeś miałam czas się z tym przespać, a w innym wypadku mogło się to skończyć gorzej.

- Najważniejsze że nie jesteś na mnie już zła. A teraz wejdź do środka, a nie tak stoisz w progu. – uchylił szerzej drzwi.

- No nie wiem dopiero się poznaliśmy. – zaśmiałam się. - A poza tym pewne trzy głąby ukradły mi auto.

- Zajmę się odzyskaniem auta jak dasz się zaprosić na randkę. – wyszczerzył się.

- Dobrze, ale pod warunkiem że będzie to coś naprawdę super. – powiedziałam wchodząc do domu chłopaka.

~*~

Właśnie podjechaliśmy pod dom Tomlinsona. Harry przekonał mnie, abym go nie udusiła, ale o pobici nic nie wspomniał.

- Tomlinson jeśli nie chcesz mieć skopanego tyłka to radzę Ci uciekać. – krzyknęłam na progu.

- Hej księżniczko nie przesadzaj pomogłem pogodzić Ci się z loczkiem. – powiedział chowając się za Niallem.

- Liv rozmawialiśmy o tym. – spojrzałam na Harry’ego.

- Hej była mowa o tym że mam go nie udusić, a nic o skopaniu mu tyłka. – wyszczerzyłam się jak głupia.

- A może zapomnimy o rękoczynach, bo w zasadzie to mam do Ciebie prośbę. – wychylił się zza blondyna niepewnie chłopak.

- Powiedzmy że mnie zaintrygowałeś Tomlinson. Zamieniam się w słuch. – usiadłam na kolanach Stylesa i oparłam o jego tors.

- A więc musisz mi pomóc. – powiedział speszony.

- Najpierw chce odzyskać kluczyki wtedy może pomogę. – chłopak rzucił kluczyki który chwycił Harry. Sięgnęłam po butelkę wody ze stołu i upiłam łyka.

- Chcę zaprosić An na randkę. – jak to powiedział o mało się nie zakrztusiłam.

- Co ?! – pisnęłam zszokowana.

- Powiedz mi co by jej się spodobało. To nie jest zwyczajna dziewczyna nie mogę jej wziąć na spacer czy do kina. To pewnie musi być coś wspaniałego i wielkiego. – powiedział lekko przestraszony tą wizją.

- Louis nie kombinuj ona mimo wszystko nie lubi przepychy jest jak każda normalna kobieta. Ugotuj jej coś dobrego do jedzenia, albo zabierz do fajnej restauracji i będzie szczęśliwa. Jak to się mówi przez żołądek do serca. – uśmiechnęłam się na myśl o tym że chce zaimponować An to urocze.

- Tak myślisz ? – dopytywał.

- Znam ją jak nikt inny zaufaj mi będzie zachwycona. – puściłam mu oczko.

- Dzięki Libby jednak potrafisz być człowiekiem, a nie tylko wredną jędzą jak to mówią w szkole. – zaśmiał się.

- I największym jędzą zdarza się być czasem człowiekiem. – przyznałam.

- Zdecydowanie wolimy Cię jako miłą blondynę. – powiedział Liam.

- A ja jędzę. – zaśmiał się loczek za co dostał kuksańca w bok.

- Bardzo zabawne Haroldzie. – wywróciłam oczami.

- Dzięki chłopacy za tą akcję, ale teraz jak odzyskane auto musimy się zbierać. – chłopak zaczął wstawać przez co ja również. Pożegnaliśmy się i wsiedliśmy do mojego auta. Harry prowadził. Zajechaliśmy pod ville chłopaka z której wziął jakąś torbę i wrócił do auta. Bez słowa jechaliśmy w stronę zachodzącego słońca. Po drodze zadzwoniłam do dziewczyn, aby się nie martwiły że mnie nie ma i zajęły moim kotkiem. Wieczór zapowiadał ciepła noc. Jechaliśmy w ciszy która w ogóle nie był krępująca. Po około godzinie podjechaliśmy pod domek na odludziu.

- Letni domek mojej mamy. – wyjaśnił chłopak.

- Jest piękny. – uśmiechnęłam się w kierunku chłopaka. Pokierowałam się w kierunku drzwi, gdy Harry brał torbę z siedzenia. Poczekałam na niego, który otworzył drzwi i weszliśmy do środka. Z przedpokoju przeszliśmy w głąb domu. Był przepięknie urządzony to za pewne zasługa mamy chłopaka.

- Tu jest salon, za ścianą kuchnia, a na górze sypialnie i łazienka. – omówił rozmieszczenie pokoi.

- Jest naprawdę śliczny Harry, ale teraz zjedzmy coś, bo umieram z głodu. – pociągnęłam go w kierunku kuchni.

- Wezmę tylko zakupy z torby i już coś robimy. -  jak powiedział tak zrobił. Zabraliśmy się za przygotowanie kolacji. Harry kroił, a ja smażyłam i popijałam wino, które przyniósł z piwniczki. Mięso z warzywami i sosem daliśmy do naczynia żaroodpornego i wstawiliśmy do piekarnika. Na czas pieczenia udaliśmy się do salonu.

- Mógłbym tak codziennie. – wyznał bawiąc się moimi włosami. Leżeliśmy na kanapie przytuleni i okryci kocem. W tle było słychać włączony telewizor, ale nie zwracaliśmy na niego uwagi cieszyliśmy się swoją obecnością.

- Może kiedyś będzie nam to dam. – dałam mu całusa w nos na co go zmarszczył. Wyglądał naprawdę uroczo.

- Wszystko zależy od nas Liv. – spojrzał mi głęboko w oczy.

- Więc nie zepsujmy tego. – wtuliłam się w chłopaka, a on objął mnie ramionami. Chyba mi się przysnęło bo czułam jak Hazz próbuje delikatnie oswobodzić z mojego uścisku.

- Wybacz ze Cie obudziłam, ale muszę iść wyciągnąć zapiekankę z piekarnika. – puściłam go i przeciągnęłam się na kanapie. Po chwili z kuchni zaczęły dochodzić cudowne zapachy, które całkowicie mnie obudziły. Wstałam, ale zrobiłam to zbyt szybko, bo zakręciło mi się w głowie i wylądowałam znów na sofie.

- Liv wszystko gra, wyglądasz dość blado. – podszedł zaniepokojony.

- Spokojnie po prostu za szybko wstałam nic mi nie jest. – uspokoiłam go i tym razem na spokojnie ruszyłam w kierunku stołu gdzie czekała już kolacja. Nałożyliśmy sobie i zabraliśmy się za jedzenie. Następnie zebrałam nasze talerze i je umyłam, a to co zostało z kolacji schowałam do lodówki.

- Mam dla Ciebie dwie niespodzianki. – złapał mnie za rękę i zabrał na górę.

- To chyba Twoje. – powiedział wyciągając moje szpilki z torby.

- Zostawiłaś je i poszłaś boso więc je zabrałem, wiem jak je uwielbiasz.

- Dziękuję przez te wszystkie emocje zapomniałam ich wziąć z chodnika. – zaśmiałam się z własnej głupoty.

- Druga niespodzianka czeka na Ciebie w łazience. – wyjawił chłopak. Pokierowałam się tam zastając wannę wypełnioną wodą, płatki róż, świece i kieliszek różowego wina.

- Jesteś kochany dziękuję Miśku. – ucałowałam go.

- Dla Ciebie wszystko Księżniczko. – uśmiechnął się szeroko. I jak go nie kochać kiedy on tak się stara. Rozebrałam się i weszłam do wanny zanurzając się prawie do szyi. Chłopak w tym czasie wziął prysznic co pozwoliło mi się mu bezkarnie przyglądać. Ma cudowne ciało i na dodatek jest całe tylko dla mnie.

- Ej bo się zarumienię jak będziesz się tak patrzyć. – zaśmiał się chłopak.

- Już nie patrzę. – powiedziałam i zatykając nos zanurzyłam się pod wodę. Czułam się taka odprężona panującą ciszę i ciepłem wody która otulała całe moje ciało. Wynurzyłam chę po chwili, gdy już zabrakło mi powietrza.

- Wyglądasz jak panda wiesz. – powiedział Hazz. Był już owinięty ręcznikiem choć wciąż kropelki wody spływały mu po klatce piersiowej.

- Mokra, słodka panda. – pocałował mnie i wyszedł z łazienki. Umyłam się szybko i zmyłam resztki makijażu. Wytarłam się, a następnie owinęłam ręcznikiem idąc do sypialni.

- Powinniśmy się pomału kłaść jutro masz po 12 zajęcia z baletu, których nie możesz opuścić, bo Cię w końcu zawieszą. – brzmiał nadzwyczaj poważnie gdy to mówił.

- Znasz mój plan zajęć ? – spojrzałam na niego przymrużonymi oczami.

- Oczywiście. – wyszczerzył się.

- Głupol z Ciebie. – podeszłam do łóżka na którym siedział Harry. Przyciągnął mnie do siebie tak że wylądowałam wprost na nim. Dobrze wiedziałam że na pewno w jego planach nie jest wczesne pójście spać. Oparłam dłonie po obu stronach jego głowy, aby mieć dobry widok. Analizowałam każdy centymetr jego twarzy. Piękne szmaragdowe oczy były wpatrzone prosto w moje. Wyglądał na szczęśliwego. Zaczesałam kosmyki włosów, które miał na twarzy.

- Idealnie. – powiedziałam.

- Nie, teraz jest idealnie. – powiedział obracając nas tak że teraz on był nade mną. Wpił się w moje usta przyciskając swoje ciało do mnie.

- Ekhm … Harry ? – usłyszeliśmy kobiecy głos na co omal nie spadliśmy z łóżka.

- Gems … co Ty tu robisz ? – szatyn zaczął pospiesznie zakładać koszulkę i spodnie.

- Chciałam zapytać o to samo, ale wolę jednak nie wnikać. – zaśmiała się.

- Jestem Gemma siostra tego pajaca. Miło się poznać. – dziewczyna podeszła i podała mi rękę na powitanie.

- Jestem Libby. Ciebie również miło poznać. – powiedziałam zażenowana zaistniałą sytuacją. Cholera wciąż siedzę tu w samym ręczniku i to takim co ledwo zakrywa to co ma zakrywać.

- Miałam przyjechać z mamą, ale zrezygnowała. Ale byście mieli miny jakby ona tu weszła jeszcze lepsze niż teraz. – zaczęła się śmiać i wyszła z pokoju. Spojrzałam na Harry’ego miała rumieńce na twarzy.

- Co za żenująca sytuacja. – pisnęłam.

- Teraz będzie nam to już wypominać przy każdej okazji. – wrócił na miejsce koło mnie.

- Zapowiada się ciekawa noc. – spojrzałam na Hazze.

- Lepiej się ubierz bo jeszcze tu wróci, a jak jesteś w samym ręczniku ciężko się opanować. – seksownie przygryzł wargę. Jak on może tak na mnie działać. Uspokój się Liv myśl o wszystkim tylko nie o tym żeby się na niego rzucić. Ehh ale jak to zrobić jak on jest tak cholernie seksowny.

**************************
Jest i on rozdział z perspektywy Libby :) Mam nadzieję że Wam się spodoba. Dość sporo się działo jak zawsze, ale no cóż przecież coś musi się dziać. Liczę na wasze opinie w komentarzach :D Pozdrawiam Nats <3
Ps. Jeśli są jakieś błędy wybaczcie, ale czytając to kilkanaście razy zaczyna mi się troić w oczach ;P